Mijn ‘natuurlijke wijsheid’

Een wijs kind

Als baby keek ik al ‘wijs’ en onderzoekend de wereld in. Nam met grote ogen alles aandachtig in me op, ontwikkelde me snel en makkelijk, ook op school. Ogenschijnlijk zonder moeite ging ik door mijn schooltijd heen. Met een half oor luisterend naar de leerkracht en met de andere helft van mijn aandacht aan het tekenen, schrijven of dagdromen, haalde ik gemakkelijk hoge punten. Ik spaarde negens en tienen, want ‘dan hoefden we niet af te wassen’. En soms zelfs een 10+ of hoger, want om het klassengemiddelde op te halen, kregen we soms een extra punt erbij.

“Zij gaat het maken later, zij heeft veel in d’r mars. Zij is haar leeftijd ver voorbij, zo volwassen, zo wijs. Laat haar maar in Sittard naar de middelbare gaan, want dan kan ze vast wennen aan de grote stad, voor als ze straks gaat studeren. Leer maar goed, dan kom je ver en ben je van niemand afhankelijk!”

Zo leerde ik dat goed leren belangrijk was. Hoe meer ik leerde, hoe beter het was. Hoe meer ik wist, des te beter ík was. Want leren was weliswaar gemakkelijk voor me, school was dat niet. Leren was ook een houvast in de onzichtbare worsteling die ik voelde met mezelf en mijn klasgenoten. Ik werd gepest en voelde me vaak buitengesloten. Dus kennis werd een streven en daarmee een vorm van overleven.

Leren overleven

Mijn brein was lang mijn kracht en ik behaalde met gemak het ene na het andere diploma, zoals voorspeld. Maar wat ik niet goed leerde, of zelfs met iedere opleiding verder afleerde, was te luisteren naar mijn hart. Te vertrouwen op mijn gevoel, te varen op mijn innerlijk weten. En dat terwijl ik minstens zo sensitief als vroegwijs was, leerde ik later. Ik raakte gevangen in mijn hoofd en verwijderd van mezelf.

Die sensitiviteit vertaalde zich naar alertheid, continue spanning en overmatig afstemmen en aanpassen aan de ander. Want mijn pestverleden en de stress die ik als kind heb ervaren, maakte in combinatie met mijn (over)analytisch brein, dat ik me constant onveilig voelde. Dat ik op mijn hoede was, alles overdacht en analyseerde, zo controle probeerde te hebben over situaties en me zo gedroeg, dat de ander me niet zou kwetsen. Ik maakte me onzichtbaar, nuttig of zorgde dat ze tegen me opkeken. Want als het tijd was om proefwerken of werkstukken te maken, zochten klasgenoten me wel graag op! Naast alles lesstof die ik tot me nam, leerde ik dus vooral een les in overleven.

Veilig en geborgen

De enige plek waar ik me altijd écht veilig en geborgen heb gevoeld, was in de natuur en/of bij dieren. Daar was sprake van onvoorwaardelijke acceptatie, zonder oordeel, gewoon zijn. Daar maakten mijn kennis of diploma’s niks uit.

Uren kon ik spelen met de hond van de buren, kittens van mijn tante, of eindelijk mijn eigen konijntjes en hamstertje. Bij hen hoefde ik niks te doen, niet te presteren, niet op mijn hoede te zijn. In de natuur mocht ik spelen, ontspannen en plezier hebben. Daar voelde ik me geborgen. Daar was ik mezelf, was ik kind.

Niet gek dus dat ik op een gegeven moment, kort na toelating aan de opleiding tot Klinisch Psycholoog, door een burn-out werd teruggebracht naar deze natuur. Ik ging meer wandelen, weer naar buiten. Leerde vertragen en verzachten, in plaats van alsmaar meer en harder. Leerde mijn lichamelijke signalen beter op te merken, mijn gevoelens serieus te nemen en te zorgen voor mijn behoeften. Leerde weer te ontspannen, kiezen voor zelfzorg én voor plezier. Uit het hoofd, terug in mijn lijf, dicht bij mijn hart. Niet meer de verwachtingen te volgen en te streven naar het volgende diploma en carrière stap, maar mijn eigen pad te gaan. Op avontuur, in de natuur, passend bij mijn natuur. Met veiligheid & geborgenheid in mezelf.

Echte wijsheid

Dankzij die hernieuwde verbinding met de natuur, het vele buiten zijn, paardrijden en wandelen, ben ik ook weer in verbinding gekomen met mezelf. En met mijn natuurlijke wijsheid, die ik als kind al in me had. Mijn sensitiviteit en open, nieuwsgierige blik naar de wereld om me heen. De wijsheden die de natuur spiegelt, de vele metaforen en symboliek die ze in zich draagt, je hoeft je er alleen maar voor open te stellen en dan zie je het. En door het openstellen, oprecht en aandachtig kijken en voelen, voel je ook de verbondenheid met de wereld en het grote geheel. En als je het grote geheel ziet, kun je het niet meer niet-zien. Dan weet je het.

Als vanzelf kwam ik zo op mijn pad ook spiritualiteit tegen en leerde een meer holistische psychologische kijk. Niet alles is (psycho)logisch, of wel logisch, maar op een andere, veel diepere laag. Of hoger, zo je wilt. Al hanteert de natuur geen echte rangorde, uiteindelijk is alles verbonden, uiteindelijk is alles één. En dat biedt ons een oneindige bron van wijsheid, kennis, inzicht en levenslessen. Een bron waar ik je graag (terug) mee in contact breng. En die ons kan helpen weer eenheid en heelheid te ervaren, te helen.

En dat hoofd van mij? Dat neem ik hier nu gewoon in mee. Want waar ik me eerst erin gevangen voelde, waardeer ik nu haar kwaliteiten. De scherpte, de snelheid waarmee ze dingen oppikt en verbanden legt, structuur aanbrengt in chaos, en hoe ze dat helder en concreet onder woorden kan brengen, helpt ons beiden en de mensen met wie ik werk vooruit.

Jouw natuurlijke wijsheid

Ik geloof heilig dat eenieder diep van binnen alles in zich heeft om te helen, te groeien en tot bloei te komen. We zijn compleet, alleen soms zijn we de verbinding met onszelf en ‘onze’ natuur kwijtgeraakt onderweg. Staan stress en spanning ons in de weg, staat ons hoofd teveel ‘aan’ of weten we niet goed meer hoe we kunnen luisteren naar de fluisteringen van ons hart.

Wil jij (weer) meer in contact komen met en leren vertrouwen op jouw natuurlijke, innerlijke wijsheid? Je diepe weten, intuïtie, authenticiteit? Je eigen natuur, jezelf? Duik dan de natuur in, zoek de stilte op en ontdek wat je altijd al wist. Zonder zweven, juist stevig geworteld, met beide voeten op de grond.

Wil je dit samen doen? Bel dan voor een gratis kennismakingsgesprek en we onderzoeken samen wat de natuur & ik voor je kunnen betekenen.

Of sluit je aan bij een van van de retreatdagen, waar we ook samen vertragen, verbinden en weer voelen – met de natuur.

Liefs,
Katinka